Een bloem weet niet dat ze vergeet, ze opent zich gewoon naar het licht. Haar kleur herinnert wat woorden verliezen, en haar geur spreekt zonder gezicht.
Tussen de schaduw van weten en niet meer weten, danst het leven in penseel en tijd. Dementie is geen einde, maar een stille tuin waar alles zacht herbegint.
Er bloeit nog kleur in het geheugen, waar penseel en tijd elkaar raken. De bloem herinnert zich haar geur, zelfs als de naam vervaagt in stilte.
Tussen lagen van licht en schaduw, ontwaakt een zachte herkenning. Wat verdwijnt, leeft verder in tinten, die niemand meer hoeft te benoemen.
